Wiktionary
Afrikaans •
العربية •
Български •
Brezhoneg •
Deutsch •
Eesti •
Español •
فارسى •
Galego •
한국어 / 조선어 •
Bahasa Indonesia •
Íslenska •
Italiano •
Kurdî / كوردی •
Lietuvių •
Limburgs •
Magyar •
日本語 •
Nederlands •
Polski •
Português •
Română •
Sicilianu •
Српски / Srpski •
Suomi •
Svenska •
తెలుగు •
Volapük
Asturianu •
Bân-lâm-gú / Hō-ló-oē •
Català •
Corsu •
Česky •
Dansk •
Englisc •
Frysk •
हिन्दी •
Hrvatski •
Հայերեն •
Interlingua •
עברית •
Kalaallisut •
ພາສາລາວ •
Latina •
മലയാളം •
Bahasa Melayu •
Norsk (bokmål) •
Occitan •
Қазақша •
Sesotho •
Shqip •
Simple English •
Slovenčina •
Slovenščina •
Kiswahili •
Українська •
اردو
አማርኛ •
Aragonés •
Azərbaycan •
Беларуская •
Bosanski •
Cymraeg •
Esperanto •
Euskara •
Føroyskt •
Gaeilge •
Gàidhlig •
ગુજરાતી •
Interlingue •
ភាសាខ្មែរ •
ಕನ್ನಡ •
Kaszëbsczi •
Kinyarwanda •
Кыргызча •
Latviešu •
Македонски •
मराठी •
монгол •
Nāhuatlahtōlli •
ਪੰਜਾਬੀ •
Plattdüütsch •
Runa Simi •
سنڌي •
Basa Sunda •
Tagalog •
Tatarça / татарча •
ไทย •
ትግርኛ •
ᏣᎳᎩ •
Xitsonga •
ئۇيغۇرچه •
Wolof •
ייִדיש •
isiZulu
