praecino

From Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Latin

[edit]

Alternative forms

[edit]

Etymology

[edit]

From prae- (before) +‎ cano (I sing).

Pronunciation

[edit]

Verb

[edit]

praecinō (present infinitive praecinere, perfect active praecinuī, supine praecentum); third conjugation

  1. to sing or play before
  2. to predict, foretell

Conjugation

[edit]
   Conjugation of praecinō (third conjugation)
indicative singular plural
first second third first second third
active present praecinō praecinis praecinit praecinimus praecinitis praecinunt
imperfect praecinēbam praecinēbās praecinēbat praecinēbāmus praecinēbātis praecinēbant
future praecinam praecinēs praecinet praecinēmus praecinētis praecinent
perfect praecinuī praecinuistī praecinuit praecinuimus praecinuistis praecinuērunt,
praecinuēre
pluperfect praecinueram praecinuerās praecinuerat praecinuerāmus praecinuerātis praecinuerant
future perfect praecinuerō praecinueris praecinuerit praecinuerimus praecinueritis praecinuerint
passive present praecinor praecineris,
praecinere
praecinitur praecinimur praeciniminī praecinuntur
imperfect praecinēbar praecinēbāris,
praecinēbāre
praecinēbātur praecinēbāmur praecinēbāminī praecinēbantur
future praecinar praecinēris,
praecinēre
praecinētur praecinēmur praecinēminī praecinentur
perfect praecentus + present active indicative of sum
pluperfect praecentus + imperfect active indicative of sum
future perfect praecentus + future active indicative of sum
subjunctive singular plural
first second third first second third
active present praecinam praecinās praecinat praecināmus praecinātis praecinant
imperfect praecinerem praecinerēs praecineret praecinerēmus praecinerētis praecinerent
perfect praecinuerim praecinuerīs praecinuerit praecinuerīmus praecinuerītis praecinuerint
pluperfect praecinuissem praecinuissēs praecinuisset praecinuissēmus praecinuissētis praecinuissent
passive present praecinar praecināris,
praecināre
praecinātur praecināmur praecināminī praecinantur
imperfect praecinerer praecinerēris,
praecinerēre
praecinerētur praecinerēmur praecinerēminī praecinerentur
perfect praecentus + present active subjunctive of sum
pluperfect praecentus + imperfect active subjunctive of sum
imperative singular plural
first second third first second third
active present praecine praecinite
future praecinitō praecinitō praecinitōte praecinuntō
passive present praecinere praeciniminī
future praecinitor praecinitor praecinuntor
non-finite forms active passive
present perfect future present perfect future
infinitives praecinere praecinuisse praecentūrum esse praecinī praecentum esse praecentum īrī
participles praecinēns praecentūrus praecentus praecinendus,
praecinundus
verbal nouns gerund supine
genitive dative accusative ablative accusative ablative
praecinendī praecinendō praecinendum praecinendō praecentum praecentū

References

[edit]
  • praecino”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • praecino”, in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • praecino in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.